Rodzinny dom, to przymiotnik najczęściej kojarzony z tym rzeczownikiem. Ma w sobie wiele treści, skojarzeń . Właściwie zawiera sedno określenia domu, nie tylko jako budynek, ale jego funkcji społecznej. Tak nieraz zdarza się ,że jest rodzina, którą dosięgnie nieszczęście, na przykład wypadek i strata rodziców. Nie ma nikogo bliskiego aby zajął sie osieroconymi dziećmi i z konieczności trafiają do domu dziecka. Dla niektórych wychowanków domy dziecka nie są złem ostatecznym, są często wybawieniem z biedy, upokorzenia, braku dachu nad głową , czy wreszcie nałogu rodziców. Wielu rodziców naprawdę nie dba o swoje dzieci. Niektóre z tych miejsc, są tylko do pobytu dziennego, jako miejsce spotkań, organizacji zajęć w postaci różnych terapii zajęciowych, usprawniających kondycję psychiczna i fizyczną starszych ludzi. Zapewniaj im opiekę zdrowotną i towarzystwo, w grupach z ludźmi o podobnych zainteresowaniach i problemach. Dla takich rodzin, poza sferą marzeń są samodzielne domy jednorodzinne, czy nawet samodzielne mieszkania w budynkach wielorodzinnych. Wielokrotnie są to wynajmowane kawalerki, czy niewielkie mieszkania czynszowe w starych kamienicach. Oczywiście trudno jest wymagać aby prywatni inwestorzy budowali domy o podobnej konstrukcji, skoro każdy z nich ma prawo do indywidualnego gustu i upodobań. Zdarza się, jednak, że jest nić porozumienia między inwestorami i udaje się zachować określony styl. Znalezienie pożytecznego, niezbyt ciężkiego zajęcia, stosownego do kondycji pacjentów, jest bardzo często bardzo ważnym elementem terapii psychicznej. Czują się potrzebni, mogą wykorzystać swoją wiedze i doświadczenie, mogą zdobyć uznanie i akceptację w grupie. Mówi się czasem, ze biednemu wiatr zawsze w oczy wieje. Często trudy podejmowane przez nich w zakresie pozyskania dobrej pracy, mieszkania, czy domu, kończą się niepowodzeniem. Ta ich uczciwa praca, ma znamiona syzyfowej pracy, która nie prowadzi do celu. Takim ludziom należy, nie tylko współczuć, bo mimo uczciwości i pracowitości mają swoje niepowodzenia, nieudacznictwo, brak szczęścia. Powinno sie im też pomagać w miarę możliwości. Jest to możliwe przez osoby indywidualne i instytucje. Normalne ludzkie uczucia okazywane przez mężczyznę i kobietę , którzy są małżeństwem, a dla tych dzieci tatą i mamą zastępczą, ale bardzo często bardziej kochanymi niż Ci biologicznymi. Trzeba z obu stron wiele uczucia aby się udało. To bardzo piękna inicjatywa, zajmowania sie i opieki nad ludźmi, którzy tego potrzebują zgrupowanie ich pod jednym dachem z różnymi przypadkami ludzi z problemami podobnymi, innymi, bardziej czy mnie pokrzywdzonych przez los, daje im szanse przetrwania, normalnego życia, w troskliwej atmosferze wśród ludzi i opiekunów.